smile of mind

เบื้องหลังรอยยิ้ม มีทั้งความงามและความเศร้าเคล้าอยู่ด้วยกัน..

Islamic smile…

รอยยิ้มของมื้อเที่ยง

 

มอแกนน้อย
หนองน้ำกลายเป็นสระว่ายน้ำประจำหมู่บ้านของชาวมอแกนที่อยู่ด้านหลังเด็กสองคนนี้ เคยเป็นที่ฝังร่างชาวบางเนียงหลายคน ในช่วงที่คลื่นยักษ์สึนามิซัดถล่มเมื่อสองปีก่อน( 2004 ) พ่อแม่ของเด็กบางคนเสียชิวิตใต้หนองน้ำแห่งนี้ ร่องรอยความสูญเสียถูกชะล้างไปจนหมดสิ้น และกลับเป็นสระน้ำแห่งความสนุกสนานอย่างที่เคยเป็นมา

 

ยังยิ้มแฉ่ง
เด็กๆ เบียดเสียดกันเข้ามาอวดรอยยิ้มที่ปนเปื้อนด้วยคราบเหงื่อ พวกเขาเพิ่งเสร็จจากงานรับจ้างขนของ ข้ามชายแดนไทย-กัมพูชา  ซึ่งเป็นงานหนักสำหรับเด็กอายุเท่านี้ แต่พวกเขาก็ยังมีรอยยิ้มเปื้อนหน้าเสมอ

เด็กนักเรียนชั้นประถมโรงเรียนแห่งหนึ่งในจังหวัดศรีสะเกษ จับกลุ่มทยอยเดินเข้าวัดเพื่อทำความสะอาด เป็นงานประจำของเด็กที่นี่ 

 
 

ฝักบัวและรอยยิ้มเขินอายของเด็กน้อย

เช้าวันเข้าพรรษาในหมู่บ้านเล็กๆ ของจังหวัดศรีสะเกษ  เด็ก ๆ ช่วยกันเก็บดอกบัวเพื่อไปถวายพระ ในวัดประจำหมู่บ้าน   ส่วนใหญ่เด็กที่นี่จบการศึกษาสูงสุดแค่มัธยมต้น เพราะฐานะยากจน  บางคนขัดสนถึงขั้นต้องเก็บมะเขือกินแทนข้าว ศรีสะเกษได้ชื่อว่าเป็นจังหวัดที่ยากจนที่สุดในประเทศไทย

บ้านของเด็กคนนี้หายไปกับสายน้ำ  ต้องอาศัยบ้านชั่วคราวของผู้ประสบภัยสึนามิ แม้จะมีหลายอย่างติดขัดขาดแคลน  ก็ยังมีรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าน้อยๆ 

ทโมนแห่งดอยอินทนนท์  

ต๊ะ (คนกลาง) เด็กน้อยแห่งหมู่บ้านกลางกำลังอวดใบหน้าที่เปรอะไปด้วยลูกบลูเบอร์รี่ที่ตัวเองตั้งใจทาไว้   หมู่บ้านนี้เป็นหมู่บ้านในโครงการหลวง  ปลูกดอกไม้และผักเป็นหลัก  หมู่บ้านนี้เต็มไปด้วยผู้คนทุกวัย ตั้งแต่เด็กเล็ก จนถึงแก่ ซึ่งหาได้ยากในสังคมต่างจังหวัดที่คนหนุ่มสาวมักเข้าไปทำงานในเมือง  สะท้อนภาพเศรษกิจของหมู่บ้านเป็นอย่างดี

บัวเหลืองแห่งเปรี๊ยวิเหีย      “มูย ปี๋ ไบ๊  !! “  สิ้นเสียงนับสาม ในภาษาเขมร  ตามมาด้วยเสียงหัวเราะของชาวกัมพุชาตัวน้อยๆ  อาจจะเป็นเพราะสำเนียงของผม หรือหน้าตาผมอาจจะละม้ายพวกเขาก็เป็นได้  ทำให้ขอทานน้อยเหล่านี้ตามติดผมแจ     ” สะไรหลวด ” แปลว่า บัวสีเหลือง    เด็กผู้หญิงหน้าตามอมแมมตะโกนบอกชื่อ  เด็ก ๆ เหล่านี้ยึดอาชืพขอเศษเงินเป็นหลัก มีบ้านหลังเล็กอยู่ใกล้ๆ กับปราสาทเขาพระวิหาร    ที่นี่เคยเป็นที่ตั้งฐานปืนใหญ่ของฝ่ายเขมรแดง แม้จะผ่านยุคสงครามมากว่าสามสิบปีแล้ว แต่ยังคงมีอันตรายจากกับระเบิด ควันไฟสงครามจางหายไปนานแล้ว แต่ยังคงทิ้งร่องรอยความเจ็บปวดไว้กับผู้คนที่นี่  อยู่คู่กับซากปรักหักพังของปราสาทหินอันยิ่งใหญ่

 

ช่องว่างในพื้นสี่เหลี่ยม เฟรมสี่เหลี่ยมผืนผ้าของช่องมองภาพจากกล้องถ่ายรูปเก่า ๆ ของผม มักถูกนายแบบหน้าตามอมแมชิงพื้นที่เป็นประจำ ผมชอบบันทึกรอยยิ้มเหล่านี้ หลังรอยยิ้มคือเสื้อนักเรียนเก่าๆ ที่เคยเป็นของพี่ชาย , หลังรอยยิ้ม คือ อนาคตการศึกษาที่สูงสุดแค่มัธยมต้น, หลังรอยยิ้ม คือ อาหารกลางวัน ที่พ่อแม่ของเขาต้องทำงานรับจ้างต่างๆ อย่างขยันขันแข็ง เช่น ลอกปอ, ขุดมัน, เกี่ยวข้าว ฯลฯ บางครั้งค่าแรงไม่ถึงร้อยบาทต่อวัน หลังรอยยิ้ม คือ บ้านที่กำบังแดดฝนได้น้อยเต็มทน  แต่ผมเชื่อว่า หากยกเฟรมสี่เหลี่ยมผืนผ้าขึ้นต่อหน้าพ่อแม่เด็กเหล่านี้  รอยยิ้มแสนบริสุทธิ์เช่นนี้ต้องถูกบันทึกไว้ ในห้องสี่เหลี่ยมของผมอย่างแน่นอน

 By  จันทร์กลาง กันทอง

 photomind@gmail.com

Home